บทที่ 102 ฝูงศพหมู่บ้านกลางเขา

บทที่ 102 ฝูงศพหมู่บ้านกลางเขา

"เหล่าหม่า ข้างหน้ามีหมู่บ้าน ฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว พักแข้งพักขาตรงนี้กันเถอะ"

เฉินเซิ่งตบหัวของเหล่าหม่าเบาๆ

เขาไม่ได้ใช้ตามองเห็นหมู่บ้าน หากแต่อาศัยการฟัง

การรวมกลุ่มกันของหมู่บ้านจะเกิดเป็นตรอกซอกซอย ยามลมพัดผ่านจึงเกิดเสียงดังกังวานเป็นพิเศษ ทั้งยังพัดพาเศษฟางบนหลังคาให้ส่งเสียงดังสวบสาบ

ภายในไม่กี่ยาม เหล่าหม่าวิ่งมาได้ราวห้าร้อยกว่าลี้แล้ว หากวัดเป็นระยะทางเส้นตรง ตอนนี้ทั้งสองคงไปถึงเส้นแบ่งเขตระหว่างเป่ยโจวกับจงโจวแล้ว

"ฮี้อี๋?"

เหล่าหม่าหยุดฝีเท้า พลางมองหมู่บ้านเบื้องหน้าด้วยความฉงนสงสัย