บทที่ 100 สังหารอสรพิษชิงสมบัติ

บทที่ 100 สังหารอสรพิษชิงสมบัติ

โครมครามเปรี๊ยะ!

อสรพิษดำยักษ์หนีหัวซุกหัวซุน ใช้ร่างกายอันป่าเถื่อนพุ่งชนต้นไม้ใหญ่โดยรอบจนหักโค่นต้นแล้วต้นเล่า หมายจะสร้างอุปสรรคขัดขวางเฉินเซิ่งที่ไล่กวดตามมาติดๆ

ร่างมหึมาของมันไถลไปตามพื้นดินจนเป็นร่องลึก

มิใช่อสรพิษดำยักษ์ไม่อยากเหาะเหินเดินอากาศ ทว่าการเหาะไปในอากาศไร้ซึ่งชัยภูมิ ทั้งยังเชื่องช้า ย่อมต้องตกเป็นเป้านิ่งให้เฉินเซิ่งซัดโจมตีใส่เป็นแน่

ความเร็วของเฉินเซิ่งก็มิได้ช้า ท่าร่างแมลงปอแตะผิวน้ำผสานกับการฟังเสียงระบุตำแหน่ง ยิ่งทำให้หลบหลีกต้นไม้ที่หักโค่นได้อย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังสามารถยืมแรงส่งให้ทะยานไปข้างหน้าได้เร็วยิ่งขึ้น

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

มีดบินพุ่งซัดออกไปอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย