เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวเหยี่ยนอยู่ข้างๆ เห็นเจ้าหนูคนนี้แม้จะตกอยู่ในภาวะลำบาก แต่ในดวงตากลับมีเรื่องอยากพูดอย่างชัดเจน จึงให้คนยื่นน้ำอุ่นถ้วยหนึ่งส่งไปให้
เติ้งอ้ายดื่มคำหนึ่ง แล้วสูดลมหายใจลึกอีกหลายครั้ง จึงค่อยๆ เริ่มเล่า เมื่อเริ่มเล่าแล้ว แม้แต่ตัวเองก็ลืมความกลัวไป
เขาเล่าตั้งแต่การขึ้นลงของน้ำในแม่น้ำอวี้สุ่ย ไปจนถึงแนวทิศทางของคูคลองร้างหลายสายทางตะวันตกของเมือง แล้วยังเล่าว่าแอ่งต่ำผืนไหนควรกักเก็บน้ำเป็นสระ พื้นที่ลาดเขาที่ไหนสามารถผันน้ำเข้านาได้
ขงเบ้งฟังแล้วโน้มตัวเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้นข้าถามเจ้าหนึ่งข้อ การทำเกษตรทหารแถบจี๋หยางนี้ หากอยากเพิ่มผลผลิต สิ่งแรกควรทำอะไร”
ตอนนี้เติ้งอ้ายไม่มีความตึงเครียดหลงเหลืออยู่แล้ว “ตอบท่านอัครมหาเสนาบดี การทำเกษตรทหารที่จี๋หยาง สิ่งสำคัญ... สิ่งสำคัญไม่ใช่การบุกเบิกที่รกร้าง แต่... อยู่ที่... ชลประทาน