บทที่ 220 ช่วยนายอีกเป็นครั้งสุดท้าย

บทที่ 220 ช่วยนายอีกเป็นครั้งสุดท้าย

โรงน้ำชาคุ้นตาในเมืองชายแดนยังคงเป็นสถานที่นัดพบ คราวนี้อูคานอฟได้รับโทรศัพท์เสียที จึงรีบขับรถมาถึงเป็นคนแรก ช่วงนี้สำหรับเขาแล้ว วันเวลาช่างยาวนานราวกับเป็นปี ทุกวันเหมือนต้องทนทุกข์ทรมาน

เขาคุ้นชินกับการมีรายได้ก้อนโตหลังการซื้อขายทุกครั้ง แถมยังมีข้าวของเครื่องใช้มากมายจนแทบใช้ไม่หมด พอจู่ๆ รู้ว่าของเหล่านี้กำลังจะหลุดมือไป เขาจะนั่งนิ่งอยู่ได้อย่างไร จะไม่ร้อนใจได้อย่างไร