บทที่ 130 เดินผ่านหน้าบ้านแต่ไม่เข้าไป

บทที่ 130 เดินผ่านหน้าบ้านแต่ไม่เข้าไป

ดังที่โฆษณาชิ้นหนึ่งในยุคหลังกล่าวไว้ มู่ซานเหอซึ่งออกเดินทางไกลในเวลานี้ พยายามรักษาอารมณ์ให้เบิกบานอยู่เสมอ เพราะชีวิตก็เหมือนการเดินทาง ไม่จำเป็นต้องใส่ใจจุดหมาย สิ่งสำคัญคือทิวทัศน์ระหว่างทางและอารมณ์ยามชมทิวทัศน์

มู่ซานเหอรู้ดีว่ารถไฟกำลังจะถึงเมืองใด จึงพยายามรักษาความสงบไว้ให้มากที่สุด แม้เมืองที่รถไฟกำลังจะจอดแห่งนี้จะมีความทรงจำเกี่ยวกับเขามากมายเหลือเกิน แต่ตอนนี้เขาก็เป็นเพียงผู้ผ่านทางคนหนึ่งเท่านั้น