บทที่ 37 เมื่อหิมะละลาย

บทที่ 37 เมื่อหิมะละลาย

เมื่อกลับมายังสวนโสมบนสันเขาวั่งอวิ๋น ชีวิตก็ดูเหมือนกลับเข้าสู่ครรลองเดิมอีกครั้ง แม้ชีวิตในหุบเขาจะน่าเบื่อและซ้ำซาก แต่มู่ซานเหอที่อยู่เพียงลำพังกลับชื่นชอบความสงบนี้ ไม่ต้องคอยคำนึงถึงเรื่องถูกผิดมากมาย

บางครั้งเมื่อชาวบ้านแวะมาที่สันเขาวั่งอวิ๋น พวกเขาก็จะเห็นมู่ซานเหอใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ตรงเชิงสันเขา ทว่าในสายตาของชาวบ้านเหล่านั้น มู่ซานเหอที่พอใจกับความเงียบสงบกลับกลายเป็นคนน่าสงสาร พวกเขาคิดว่าเขาโดดเดี่ยวและลำบากเกินไป

เมื่อได้ยินคนพูดกันเช่นนั้น มู่ซานเหอก็เพียงหัวเราะเยาะตัวเองแล้วกล่าวว่า “เจ้าไม่ใช่ปลา แล้วจะรู้ความสุขของปลาได้อย่างไร”