เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เขาผ่อนลมหายใจลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ “หลางหวน ข้ารู้ว่าทั้งองค์รัชทายาทและเหล่าซาน ต่างก็เคยลงมือกับซุ่ยอวี่และหลินเจิ้น”
“ซุ่ยอวี่กับหลินเจิ้นเป็นลูกของเจ้า และก็เป็นเด็กที่ข้าเห็นมาตั้งแต่เล็กจนโต ต่อให้ข้าไม่พูดว่ามองพวกเขาเหมือนลูกแท้ ๆ ของตนเอง แต่ข้าก็ปฏิบัติต่อพวกเขาเยี่ยงผู้เยาว์ของข้าจากใจจริง”
“ข้าอยากลงทัณฑ์องค์รัชทายาทและเหล่าซาน ทว่าข้า... ข้ามีลูกที่อยู่ข้างกาย... มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่สามารถสืบราชบัลลังก์ได้! แว่นแคว้นไร้องค์รัชทายาท แผ่นดินและข้าวเดือยย่อมไม่มั่นคงนะหลางหวน! ข้าจะทำอย่างไรได้ ข้าจะทำอย่างไรได้เล่า!”
ยามที่อารมณ์พลุ่งพล่านถึงขีดสุด ฮ่องเต้ก็ทรงไอออกมาอีกครา แต่ละเสียงดั่งเสียงกึกก้องในหุบเขารกร้าง สะท้อนกังวานอยู่ในโถงใหญ่อย่างไม่ขาดสาย
องค์หญิงใหญ่หลางหวนคิดจะเอ่ยอะไรกัน ทว่าสุดท้ายก็ยังคงสะกดกลั้นเอาไว้