เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เส้นทางสายภูเขาสัญจรลำบาก ทว่าสำหรับกวนไห่แล้ว กลับคุ้นเคยชำนาญทางเป็นอย่างยิ่ง
ตลอดทางนี้กระแทกกระทั้นจนแก้มก้นของหูชิงเจียแทบจะแยกออกเป็นสี่เสี่ยง ในที่สุดก็มาถึงสถานที่ซึ่งกวนไห่เรียกว่าบ้าน
ค่ายชิงเฟิง
หูชิงเจียเพิ่งจะมารู้สึกตัว คนกลุ่มที่จับตัวนางไปคือคนของทางการ ส่วนกวนไห่นี่ต่างหากที่เป็นโจรภูเขาตัวจริง
กวนไห่เห็นนางลังเล จึงดึงแขนเสื้อของนางก้าวเดินเข้าไปข้างในอย่างกระตือรือร้น “เยวี่ยหมิง เจ้าอย่ากลัวไปเลย! ที่นี่ดีจริง ๆ นะ! ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก!”
ภายในค่ายคล้ายจะเงียบเหงาว่างเปล่า บนถนนก็ไม่มีผู้คนเท่าใดนัก
ทว่ากวนไห่ยืนตะโกนกู่ร้องตรงปากทางสองเสียง ผู้คนในเรือนริมทางก็ผลุบโผล่ออกมา
ที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสตรีและเด็ก ทั้งยังมีคนชราผู้มีอายุอยู่บ้าง พอแลเห็นกวนไห่ ใบหน้าของทุกคนล้วนเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเบิกบานสำราญใจ