กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วันนี้หิมะตกค่อนข้างหนัก
หูชิงเจียกางร่มเดินออกจากประตู ก้าวไปได้ไม่ถึงสองก้าว ลมหนาวพัดฟู่ว ๆ หอบเอาเกล็ดหิมะซัดสาดใส่ใบหน้าจนหมดสิ้น ซัดจนนางลืมตาแทบไม่ขึ้น ไร้หนทาง ทำได้เพียงถอยกลับไปหลบลมและหิมะใต้ระเบียงทางเดิน
นางไม่ค่อยอยากกลับห้องเรียนสักเท่าใด
ช่วงเวลานี้เป็นต้นมา ไม่ว่าที่ใดที่นางเดินผ่าน บรรดาสหายร่วมชั้นเรียนตามรายทางต่างก็พากันปรายตามองอย่างหวาดระแวง
ล้วนเป็นผู้มีหน้ามีตา ย่อมไม่พูดจาอันใดต่อหน้าหูชิงเจีย อีกทั้งจางเจียจื่อก็กระทำตามพระบัญชา หากวิพากษ์วิจารณ์ต่อหน้าธารกำนัล มิใช่กำลังบอกว่าตนเองไม่พอใจฮ่องเต้หรอกหรือ
ไม่มีผู้ใดกล้าหาญปานนั้น