กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ราตรีเดือนเพ็ญอันมืดมิดและเงียบสงัด มักจะปลุกเร้าความโศกเศร้าอาลัยอันไร้สิ้นสุดในใจคนได้เสมอ
เพียงแต่หูชิงเจียคิดไม่ถึงว่า คนที่เยือกเย็นปานจางเจียจื่อผู้นี้ จะบังเกิดความสับสนและหม่นหมองขึ้นในใจได้เช่นกัน
ในความทรงจำของนาง จางเจียจื่อล้วนเยือกเย็น สำรวมตน และเด็ดเดี่ยวมาโดยตลอด ไม่มีเรื่องใดและไม่มีเหตุผลใดสามารถขัดขวางสิ่งที่เขาปรารถนาจะทำได้
จางเจียจื่อรู้สึกถึงสายตาของนาง จึงก้มหน้าลงเล็กน้อย ใช้ปลายจมูกคลอเคลียพวงแก้มของนางแผ่วเบา “ยางยางคิดว่า ข้าเองก็เป็นเพียงเท่านี้ใช่หรือไม่”
“อืม” หูชิงเจียพยักหน้า