กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทันทีที่ได้ยินเสียงรายงานนั้น หูชิงเจียแทบจะรวบชายกระโปรงแล้ววิ่งออกไปในชั่วพริบตาที่เสียงนั้นเงียบลง
นางยังไม่เห็นจางเจียจื่อ เห็นเพียงเกี้ยวหลังหนึ่งที่ถูกคนสี่คนแบกมา
ยามนางวิ่งไปหยุดลงข้างเกี้ยว นางกลับไม่กล้ายื่นมือไปเปิดม่าน ไม่กล้าไปดูว่าจางเจียจื่อมีสภาพน่าอดสูเพียงใด
หูชิงเจียหอบหายใจเฮือกใหญ่ ทว่ารอบดวงตากลับร้อนผ่าวราวกับถูกแช่อยู่ในน้ำเดือด มือของนางค้างอยู่ที่หน้าม่านที่แกว่งไปมาซ้ายขวา กั้นไว้ด้วยผ้าเนื้อบางเบาผืนนั้น นางไม่กล้าขยับไปข้างหน้า
เขา...เขาบาดเจ็บหรือ? ได้เห็นเลือดหรือไม่? เขาจะเจ็บปวดมากหรือไม่...
หูชิงเจียเดินตามเกี้ยวไปพร้อมกับคิดฟุ้งซ่านในหัว