ตอนที่ 212 ดีใจก็ร้องไห้ เสียใจก็ร้องไห้

แต่เขาก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว บนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับยิ่งนุ่มนวลลง “เล่าเรื่องในความฝันให้ข้าฟังได้หรือไม่”

หูชิงเจียฟุบลงไปบนโต๊ะ บนใบหน้ามีความสูญเสียปรากฏขึ้นหลายเสี้ยว

นางพึมพำเอ่ยว่า “ความจริงข้าก็ไม่รู้ว่านางคือท่านแม่ของข้าหรือไม่ เพราะข้าจำไม่ได้แล้วว่าท่านแม่หน้าตาเป็นเช่นไร”

“ทว่าในฝัน ข้าก็เรียกนางเช่นนั้น นางก็ขานรับข้า เช่นนั้นนางคงเป็นท่านแม่ของข้าจริง ๆ กระมัง”

จางเจียจื่อรับฟังอย่างเงียบงัน มิได้เอ่ยสอดคำขึ้นมา

“ในฝัน พวกเราสองคนอาศัยอยู่ในเรือนพักแยกเล็ก ๆ ริมทะเลสาบซีหู เหมือนกับยามนี้ ในฝันก็เป็นฤดูสารท ดอกหอมหมื่นลี้บานสะพรั่งเต็มลานเรือน ส่งกลิ่นหอมฟุ้งยิ่งนัก”