กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จางเจียจื่อถ่มน้ำลายสบถด่าในใจ
เขาหลับตาลง ทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดสะกดข่มความปรารถนาอันพลุ่งพล่านซัดสาดเหล่านั้นลงไปจนหมดสิ้น
แม้โลหิตทั่วร่างจะกู่ร้องร่ำร้องให้จุมพิตนาง เลียกัดนาง ครอบครองนาง แต่จางเจียจื่อยังคงมือสั่นเทา ค่อย ๆ จัดแจงเสื้อผ้าของหูชิงเจียให้เรียบร้อยทีละนิด
เปลือกตาของเขาหลุบต่ำ ขนตาดำดุจขนกาที่หนาทึบและเรียวยาวบดบังตัณหาราคะอันร้อนรุ่มเข้มข้นเหล่านั้นไว้จนสิ้น
ปลายนิ้วของเขาอ้อยอิ่งอยู่ที่กระดุมผ้าตัวบนสุด ในที่สุดก็ฝืนใจบังคับตนเองให้หดมือกลับมา
เขาประทับจุมพิตที่หางตาของหูชิงเจียอย่างระมัดระวัง “ข้าขอโทษ ยางยาง”
น้ำเสียงแหบพร่า ทว่าแฝงความอ่อนโยนอยู่หลายส่วน