ตอนที่ 177 เพลงเด็ก

จางเจียกั่วนับแต่วันที่กลับมายังจวนโหวจิ้งไห่เป็นต้นมา เวลาส่วนใหญ่นางล้วนอยู่เพียงลำพังในเรือนของตนเอง มิได้ก้าวเท้าออกไปภายนอกเลย

มีเพียงไม่กี่ครั้งที่นางยังคงดื้อดึงสวมใส่ชุดไห่ชิงสีเทามอมแมมตัวนั้น เดินผ่านไปมาระหว่างคฤหาสน์จวนโหวอันโอ่อ่าหรูหรา กลับยิ่งขับเน้นความแปลกประหลาดพิลึกพิลั่นออกมาไม่น้อย

ชั่วพริบตานั้น สายตาที่คนในจวนมองมายังนางจึงประหลาดยิ่งนัก

นอกจากท่านโหวเฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าจะให้คนไปยังเรือนของจางเจียกั่ว อีกทั้งยังมีฮูหยินโหวที่ทำหน้าที่เจ้าบ้านอยู่บ้างแล้ว ไม่ว่าจะเป็นฮูหยินรอง หรือกระทั่งฮูหยินสาม ฮูหยินสี่ ล้วนไม่มีผู้ใดริเริ่มไปไต่ถามเลยสักคน

ภิกษุณีน้อยผู้หนึ่งที่วัน ๆ เอาแต่ร้องตะโกนว่า “รูปคือความว่าง ความว่างคือรูป” พวกนางเองก็มิกล้าเข้าไปสนทนาพาทีด้วยหรอก