ตอนที่ 150 เจ้าเป็นอิสระแล้ว

ปลายจมูกของภรรยาน้อยแดงระเรื่อเล็กน้อย ดวงตาทั้งคู่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา ช่างน่าเวทนายิ่งนัก

จางเจียจื่อมองดูด้วยความปวดใจ ทว่าก็กลัวว่าการผลีผลามจะทำให้นางตกใจ จึงทำได้เพียงค่อย ๆ ลองยื่นมือออกไปทีละน้อย

เขาแตะมือซ้ายลงบนหัวไหล่ของหูชิงเจียอย่างแผ่วเบา เมื่อเห็นว่านางมิได้ขัดขืน จึงค่อย ๆ วางมือขวาตามลงไป จากนั้นจึงรั้งตัวนางเข้าสู่อ้อมอกตนเองอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวลยิ่งยวดยิ่ง ราวกับหัวใจที่ว่างเปล่ามาโดยตลอดพลอยได้รับการเติมเต็มจนเปี่ยมล้น

เขาถอนหายใจแผ่วเบาเสียงหนึ่ง “ยางยาง”

เพราะแนบชิดกันเกินไป หูชิงเจียถึงกับแยกไม่ออกว่าเสียงเพรียกขานนี้ดังมาจากเหนือศีรษะ หรือดังมาจากแผงอกที่แนบชิดกันอยู่กันแน่

นางรู้สึกเพียงว่าใบหูของตนชาหนึบไปหมดแล้ว