ตอนที่ 147 เจ้าคนสมควรโดนสับพันดาบ

มีโลหิตหยดหนึ่งกระเด็นออกมาตามปลายดาบ แปะหนึ่งตกลงบนเปลือกตาของจางเจียจื่อ เขาหลับตาลงตามจิตสำนึก

ชั่วอึดใจถัดมา

“มู่สือ ปู่เจ้าจะไปตายรึ?!” จางเจียฮุ่ยแผดเสียงคำรามโฮก ถีบเปรี้ยงเข้าที่ยอดอกของมู่สือหลางอย่างดุดัน โผทะยานเข้าไป ระดมหมัดซัดใส่ใบหน้าของมันอย่างเหี้ยมเกรียม ทุกหมัดซัดเข้าเนื้อ ไม่สนแม้แต่น้อยว่าตนเองกับมู่สือหลางจะเป็นสหายร่วมค่ายกลเดียวกัน

ยามเคลื่อนไหว ผิวเนื้อถูกรั้งตึงอย่างแรง รอยเปื้อนสีน้ำเงินเข้มตรงหัวไหล่ที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตก็ค่อย ๆ ขยายวงกว้างออกไปตามกัน

เขาคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าต่อเบื้องพระพักตร์บุตรสวรรค์ จะมีผู้ใดต่ำช้าถึงเพียงนี้ บังอาจลงมือใช้ดาบอย่างโจ่งแจ้งในสนามประลอง?

หากมิใช่เพราะเขามือไวคว้าดึงตัวจางเจียจื่อกลับมา เกรงว่ากริชสั้นในมือของมู่สือหลางคงแทงทะลุเข้าไปในร่างของจางเจียจื่อแล้ว