เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
องค์หญิงใหญ่หลางหวนนึกไม่ถึงว่าฮ่องเต้เรียกตนเข้าพบจะเป็นเพราะเรื่องนี้
นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ยิ้มพลางเอ่ย “เพคะ หลายปีที่ผ่านมา ล้วนเป็นหลินเจิ้นอยู่กับองค์รัชทายาทมิใช่หรือเพคะ หม่อมฉันเห็นว่าศาลาว่าการต้าหลี่ซื่อล้วนมีแต่นักศึกษาอ่อนแอ มีเพียงจื่อเอ๋อร์ที่มีวิชาหมัดมวยอยู่บ้าง พอจะไปเป็นเพื่อนเล่นกับองค์รัชทายาทได้”
ฮ่องเต้ไม่ได้เห็นด้วยหรือปฏิเสธคำพูดนี้ พระองค์ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ หนึ่งคำ แล้วแย้มสรวลตาม “ก็จริง ตั้งแต่วัยเยาว์หลินเจิ้นก็สนิทสนมกับองค์รัชทายาทมากกว่า กับพวกเหล่าซานเหล่าอู่สองสามคนนั้นกลับพูดคุยอะไรกันได้ไม่กี่คำ”
องค์หญิงใหญ่หลางหวนแย้มยิ้มตัดพ้อ “เสด็จพี่ตรัสสิ่งใดเช่นนั้นเพคะ ล้วนเป็นพี่น้องลูกพี่ลูกน้องต่างตระกูล จะมีที่ใดสนิทหรือไม่สนิทกับผู้ใดมากกว่ากัน”