ตอนที่ 123 เชอร์รีครีม

“ยางยาง” จางเจียจื่อก้าวเพียงสองสามก้าวก็เดินมาถึงข้างกายหูชิงเจียแล้วย่อกายนั่งลง นิ้วหัวแม่มือค่อย ๆ ปาดน้ำตาบนใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา “เป็นอะไรไป มีใครรังแกเจ้าหรือ”

น้ำตาในดวงตาของหูชิงเจียยิ่งเอ่อล้น รินไหลลงมาราวกับลำธารสายเล็กที่เชี่ยวกราก

นางอ้าปากหมายจะเอ่ยคำ ทว่ากลับพบว่านอกจากเสียงแหบพร่าอันสั่นเครือแล้ว นางก็มิอาจกล่าววาจาอะไรกันออกมาได้เลย

นางเพียงรู้สึกแสบจมูกยิ่งขึ้น จึงอดมิได้ที่จะยื่นมือออกไปหมายจะกอดจางเจียจื่อ

ทว่านางนั่งยอง ๆ อยู่นานเกินไป ตั้งแต่กลับมาจากสถาบันนางก็นั่งยอง ๆ อยู่ตรงนี้ นั่งจนแข้งขาชาไร้เรี่ยวแรงจะพยุงไหว ซวนเซวูบหนึ่งก็ล้มลงไป หัวเข่าทั้งสองข้างกระแทกพื้น