ตอนที่ 122 ลักลอบมอบใจ

“ไม่ได้ทำอะไรเลยรึ” อาจารย์หลูแค่นเสียงเย็น “โบราณว่าแมลงวันไม่ตอมไข่ไร้รอยร้าว เจ้าไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วเขาจะมาระรานเจ้าอย่างไร้สาเหตุได้รึ”

“เขาไม่ไประรานผู้อื่น ไฉนจึงเจาะจงมาระรานเจ้า เหตุใดเจ้าไม่ลองคิดถึงปัญหาของตนเองดูบ้างเล่า อย่าได้โทษแต่ผู้อื่นไปเสียทุกเรื่อง!”

หูชิงเจียรู้สึกอึดอัดแน่นในอก อยากจะโต้แย้งทว่ากลับเอ่ยคำใดไม่ออก

ทว่านางไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ นี่นา...

แต่นางไม่คิดว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด จึงยืนนิ่งอยู่ตรงที่เดิมโดยไม่ขยับเขยื้อน

อาจารย์หลูรู้สึกเพียงว่าคนผู้นี้ดื้อรั้นไม่ยอมเชื่อฟัง ท้าทายบารมีของตนที่เป็นอาจารย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า สีหน้าจึงมืดมนลงอย่างสิ้นเชิง

“หูซาน เจ้าคิดจะขัดคำสั่งอาจารย์รึ”