ตอนที่ 117 นางกล้าตีเขาเชียวหรือ?

วันนี้หูชิงเจียสวมกระโปรงแพรยาวลายดอกไม้และวิหคสีน้ำเงินสด คราบสกปรกสีแดงสดกองร้อยนั้นเปรอะเปื้อนอยู่ด้านบน ช่างบาดตายิ่งนัก

แทบทุกคนที่เดินผ่านไปมาล้วนมองเห็นได้

เสียง “บัซ” ดังขึ้นคราหนึ่ง คลื่นความร้อนสายหนึ่งปะทุออกมาจากอก ย้อมใบหูและลำคอจนแดงก่ำในพริบตา

หูชิงเจียรู้สึกเพียงว่าทั่วทั้งร่างร้อนผ่าว ราวกับถูกคนโยนลงไปแผดเผาในเตาไฟ แผ่นหลังผุดเหงื่อกาฬซึมออกมาหนาทึบชั้นแล้วชั้นเล่า นางกำกระโปรงแน่น มุมปากเม้มเป็นรอยลึก ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนมิได้

ทว่าผู้ก่อเหตุแรกเริ่มกลับยืนอยู่ไม่ไกล ตบราวระเบียงหัวเราะร่า “เฮ้ หูซาน! สีแดงเป็นกองร้อยตรงกระโปรงของเจ้านั่นคืออะไรกันน่ะ? คงมิใช่สิ่งของโสมมอันใดหรอกกระมัง?”