ตอนที่ 97 อารมณ์ของเจ้าดีกว่าหน่อย

ยามนี้ เหล่าเด็กน้อยทั้งหลายแห่งชั้นระวังวาจาเลิกเรียนกลับบ้านไปแล้ว

หูชิงเจียจะรอสหายทั้งหลายกลับพร้อมกัน ด้วยเหตุนี้จึงมักอยู่ทบทวนตำราเรียนรู้เพียงลำพังในห้องเรียนบ่อยครั้ง

บางคราวยามอ่านตำราจนเหนื่อยล้า รู้สึกสมองมึนงง นางก็จะมายังแถบภูเขาจำลองแห่งนี้เพื่อผ่อนคลายให้แจ่มใสขึ้นบ้าง

นางกำลังประคองตำราจดจ่อแน่วแน่อยู่นั้น เบื้องหน้าพลันมืดลง กองร้อยสิ่งมหึมาสายหนึ่งโถมประชิดเข้าหานาง

หูชิงเจียสะดุ้งตกใจ อ้าปากคิดจะร้อง ทว่ากลับถูกคนผู้นั้นใช้มือปิดปากไว้โดยตรง

หูชิงเจียใจเต้นระทึก ทั่วร่างผุดเหงื่อเย็นออกมาหนึ่งชั้น

“ชู่! ข้าเอง! จื่อเซียน!”

เมื่อได้ยินเสียงกระซิบที่พยายามกดต่ำไว้ในลำคอ หูชิงเจียจึงค่อยคลายมโนจิต เพ่งสายตามองดูให้ชัดเจน

ที่แท้ก็คือกู้หยุนฉี