ตอนที่ 95 การอภิปรายคัมภีร์ของมหาบัณฑิต

พอวันคล้ายวันเกิดของหูชิงเจียผ่านพ้นไป อากาศก็ยิ่งทวีความหนาวเย็นขึ้น ยามเช้าตรู่ออกเดินทางไปเรียนหนังสือ ล้วนมองเห็นแท่งน้ำแข็งเล็ก ๆ ที่เกาะตัวอยู่ใต้ชายคา

ใบไม้บนต้นร่วงหล่นจนหมดสิ้น โกร๋นเกลี้ยงไร้สิ่งใดบดบัง สายลมจึงยิ่งเหน็บหนาวทารุณ ราวกับคมมีดที่กรีดเฉือนลงบนใบหน้าของผู้คน

หูชิงเจียและจางเจียหลานหลบอยู่ใต้ระเบียงทางเดินด้านนอกประตูปีกเพื่อรอคน

ระเบียงทางเดินเปิดโล่งทั้งสองด้าน หากขยับออกไปยืนข้างนอกอีกสักนิด ลมโกรกพัดฟู่ว ๆ วูบเดียวก็แทบจะพัดคนปลิวไปได้

หูชิงเจียใช้สองมือกุมใบหน้าที่เย็นเฉียบของตนไว้ พลางย่ำเท้าอยู่กับที่ พลางจับจ้องความเคลื่อนไหวภายในประตูปีก

ผ่านไปราวครึ่งจอกชา ในที่สุดก็มีคนผู้หนึ่งผลุนผลันออกมาจากประตูปีก วิ่งรี่เข้ามาหานางทั้งสองอย่างรวดเร็ว