กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทหารไล่ล่าด้านหลังรุดมาถึงริมแม่น้ำ โดยมีหวังเอ้อร์หลางเป็นผู้นำ มืดฟ้ามัวดินจนน่าตกใจถึงสามสิบกว่าคน พวกเขาทุกคนต่างจ้องมองคนตรงหน้าอย่างดุร้าย แววตาเผยประกายอำมหิต เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกชั่วร้ายสุดขีด
หวังเอ้อร์หลางเชิดคางขึ้นสูง “คุณชายหู อย่างไรเสียเจ้าก็พักอยู่ในบ้านข้ามาสองวัน ข้าปรนนิบัติพวกเจ้าด้วยอาหารการกินอย่างดี บัดนี้จะจากบ้านข้าไป พวกเจ้ากลับไม่เอ่ยปากทักทายข้าผู้เป็นเจ้านายบ้านสักคำ นี่ดูจะฟังไม่ขึ้นกระมัง”
เขาหันหน้าไปมองไฉฉีเหนียงที่ล้มพับอยู่ในธารโลหิต สายตายิ่งเย็นเยียบ “อีกทั้งเจ้ามิเพียงไปคนเดียว ยังคิดจะลักพาฮูหยินของข้าจากที่นี่ไป แท้จริงแล้วมีเจตนาใดกันแน่”
ไฉฉีเหนียงที่วิงเวียนศีรษะจนมึนงงแช่อยู่ในน้ำเย็น กลับถูกกระตุ้นจนได้สติขึ้นมาบ้าง