ตอนที่ 77 ยางยาง

น้ำเสียงของหูชิงเจียใสกังวาน หวานหยดย้อยประหนึ่งน้ำผึ้ง ทว่าเมื่อเข้าสู่หูของจางเจียจื่อ กลับทำให้ประกายตาของเขายิ่งทวีความมืดมนลงเรื่อย ๆ

ทว่าภรรยาน้อยผู้นี้กลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย ยังคงเอ่ยเรียกเขาประหนึ่งสวดมนต์ทีละคำว่า “พี่สอง พี่สอง พี่สอง…”

“น้องสาวลูกพี่ลูกน้อง” จางเจียจื่อเอ่ยปากรั้งนางไว้กะทันหัน น้ำเสียงเจือความแหบพร่าที่แทบจะสังเกตไม่ออก

“พี่สอง” หูชิงเจียคล้ายกับจับความผิดของเขาได้ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ “เมื่อครู่ท่านยังบอกไม่ให้ข้าเรียกผิดอยู่เลย หันกลับมาท่านเองก็ลืมเสียแล้ว”

จางเจียจื่อเบือนสายตาหนี

ในราตรีอันสลัวราง ลูกกระเดือกที่ลำคอของคุณชายกลิ้งขึ้นลง

คงไม่อาจให้เขาเลียนแบบภรรยาน้อยผู้นี้ เอ่ยเรียกนางว่าน้องสาวคำแล้วคำเล่ากระมัง