กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ต่งคังเหนียนนั่งลงข้างขอบเตียง โอบไหล่อันผอมบางของจางเจ๋ออิงไว้อย่างแผ่วเบา น้ำเสียงอ่อนโยน “แม้จะบอกว่าเป็นคนกันเอง แต่ต้อนรับแขกในห้องนอนของเจ้าเช่นนี้ อย่างไรเสียก็ไม่เหมาะสมอยู่ดี”
ขณะพูด เขาก็หันไปทางจางเจียซู่อีกครั้งแล้วแย้มยิ้ม “ซานหลาง วันนี้ข้าไม่อยู่จวน พลอยละเลยพวกเจ้าพี่น้องไปชั่วขณะ อย่าได้เก็บไปใส่ใจเป็นอันขาดเชียว”
“ลุงเขยกล่าวอันใดเช่นนี้” จางเจียซู่รีบลุกขึ้นป้องมือ “ท่านทำเช่นนี้เท่ากับตัดทอนวาสนาพวกข้าที่เป็นผู้เยาว์แล้ว”
“ไอ้หยา—ไม่พูดเรื่องนี้ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว” ต่งคังเหนียนโบกมือ “ข้าจัดโต๊ะสุราไว้ที่โถงหน้าหนึ่งโต๊ะ ข้ากับพวกเจ้าก็ไม่ได้พบกันเสียนาน วันนี้จะต้องดื่มกับพวกเจ้าสองสหายให้สำราญใจเป็นแน่!”