ตอนที่ 10 ข้าไม่ได้ตั้งใจ

คำพูดชุดนี้ของจางเจียหมิ่น รัวเร็วดั่งประทัดแตก หูชิงเจียฟังแล้วยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่

แต่นางแลเห็นฉือกูยืนเอียงหน้าอยู่ตรงนั้น แก้มซ้ายบวมเป่ง ปรากฏรอยฝ่ามือสีแดงก่ำอย่างชัดเจน

หูชิงเจียก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เอาตัวบังฉือกูไว้ด้านหลัง “พี่สาวลูกพี่ลูกน้องห้า วันนี้ท่านไฉนจึงบันดาลโทสะใหญ่โตเพียงนี้ เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่เจ้าคะ”

แม้หูชิงเจียจะเป็นคุณหนูลูกพี่ลูกน้องในจวน ทว่าอย่างไรเสียก็เป็นเจ้านายคนหนึ่ง อีกทั้งโดยนามยังเป็นพี่น้องกัน จางเจียหมิ่นจึงสะกดโทสะ บอกเล่าต้นสายปลายเหตุออกมาคร่าว ๆ

“ตอนนั้นที่ข้าไล่นางออกจากเรือนของข้า ประการหนึ่งคือข้าอยากไว้หน้านางบ้าง ประการที่สองคือข้าเองก็รู้สึกอับอาย แต่ข้าคิดไม่ถึงเลยว่านางจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้!”