ตอนที่ 5 ให้จางเจียจื่อเห็นหนามของนางก่อน

การมุ่งหน้าสู่ฉางอานครานี้ อาศัยเส้นทางน้ำมุ่งขึ้นเหนือตลอดสาย

ยามนั่งอยู่บนเรือ หูชิงเจียไร้อาการผิดปกติใดแม้แต่น้อย ราวกับอยู่บนพื้นราบก็มิปาน

กลับเป็นจางเจียจื่อและสวีหยวนฮั่นที่เมาเรืออย่างหนัก กลืนข้าวไม่ลง นอนหลับไม่สนิท ผ่านไปไม่ถึงสองวัน ทั้งสองคนก็ซูบผอมลงไปรอบหนึ่ง

วันนี้คลื่นลมสงบ เรือแล่นไปอย่างราบเรียบ

ริมหน้าต่างบานเล็กมีสายลมพัดเอื่อย แฝงกลิ่นฝาดอ่อน ๆ และสดชื่นดั่งแตงกวาเพิ่งบิดหัก พัดผ่านปลายจมูกผู้คนอย่างอ่อนโยน ปัดเป่าเมฆหมอกฟ้าบุพกาลอันสับสนในสมองออกไปแผ่วเบา

จางเจียจื่อก็นั่งอ่านตำราอยู่ตรงนั้น

แสงตะวันสีทองสาดส่องลงบนผิวน้ำ เสากระโดงและพายกวัดแกว่ง ก่อให้เกิดระลอกคลื่นประกายระยับ แสงสะท้อนกลับจากผิวน้ำ สาดคลุมร่างของจางเจียจื่ออย่างเลือนราง กลับขับเน้นให้เขาดูอ่อนโยนกว่ายามปกติขึ้นมาหลายเสี้ยว