ตอนที่ 4 เจ้าเรียกข้าว่าพี่ชายสักคำก่อนเป็นอย่างไร

ท่านพ่อหูและฮูหยินหูได้ยินวาจานี้ แทบจะบันดาลโทสะจนหงายหลัง ทว่ากลับได้แต่โกรธแค้นมิกล้าเอ่ยวาจา

จางเจียจื่อเป็นซื่อจื่อแห่งจวนโหวจิ้งไห่ มิใช่ลูกพลับนิ่มที่ยินยอมให้พวกเขากลึงกลมบี้แบนได้ตามใจชอบอย่างหูชิงเจีย

พวกเขามิอาจล่วงเกินได้

ท่านพ่อหูแค้นแทบอยากจะตีบุตรสาวสารเลวผู้นั้นให้ตาย ทว่าจำต้องกล้ำกลืนฝืนทนตอบรับข้อเรียกร้องของจางเจียจื่อ สั่งให้คนไปนำที่ดินสินเดิมทั้งหมดของมารดาหูมา

ครั้นได้มาไว้ในมือ จางเจียจื่อเปิดออกพลิกดูผ่าน ๆ สองตา “ยังมีอีกหรือไม่”

แท้จริงแล้วเขาหาได้รู้ไม่ว่าสินเดิมติดตัวของท่านแม่หูชิงเจียในยามนั้นมีจำนวนเท่าใด

เพียงแต่ท่านพ่อหูเอาแต่บ่ายเบี่ยง จางเจียจื่อจึงคาดเดาว่าเขาคงมิได้นำออกมาจนหมดเท่านั้น

เป็นเช่นนั้นจริง ๆ