เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 689 สามอริยะสามฤดู
เหลิ่งชิงซงตรงออกจากฟ้าดินนี้ไปยังกลางฟ้าบุพกาล กำลังเรียกตำหนักของตนเองอยู่องค์นั้น
แม้จะผ่านไปนับไม่ถ้วนปี ตำหนักเบื้องหน้าก็ยังดูรุ่งโรจน์ดั่งเมื่อครั้งนั้น กาลเวลาไม่เคยทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้บนตำหนักนี้เลย
เหลิ่งชิงซงผู้แก่หง่อมยืนลงบนขั้นบันได มองคานที่ว่างเปล่าเหนือตำหนัก ยกมือขึ้นโบกคราหนึ่ง แผ่นป้ายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางตำหนักพอดี
“ตำหนักมหาสุญตา”
สำหรับเหลิ่งชิงซงในยามนี้ วิชาเวทและมรรคใด ๆ ในฟ้าดินล้วนไม่มีความลับต่อหน้าเขาเลย แทบทุกสิ่งล้วนดำเนินไปตามใจปรารถนาของเขาได้ทั้งสิ้น
ในฐานะกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งฟ้าดิน ผู้ครองการเข่นฆ่า โดยแท้จริงแล้วย่อมไม่อาจปรากฏกายในฟ้าดินนั้นโดยง่าย
มิเช่นนั้น ที่ใดที่เหลิ่งชิงซงไปถึง ก็ง่ายนักที่จะทำให้สรรพชีวิตในแดนนั้นเกิดเรื่องวุ่นวาย
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด ในเมื่อเป็นกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งฟ้าดินนี้ เหลิ่งชิงซงกลับรังเกียจฟ้าดินนี้อยู่บ้าง
ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด แต่เพียงมีความรู้สึกรังเกียจจาง ๆ อย่างหนึ่ง