กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 678 วจนะอริยะ (ภาคอ้าวชาน)
มิมีสิ่งใดไร้ซึ่งจุดเริ่มต้น หากทว่าหาได้น้อยนักที่จะมีจุดอวสาน
อักษรจ้วนเล็กแปดตัวสลักอยู่ที่ปลายไม้บรรทัดหยกขาว ราวกับสลักลงกลางใจของอ้าวชาน
ความคุ้นเคยประหลาดนั้นเอ่อท้นเต็มหัวใจของอ้าวชานอีกครา ตามมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด
ราวกับหัวใจของตนเองถูกควักออกไปในชั่วพริบตา
กำไม้บรรทัดหยกขาวไว้แน่น มองดูอริยะเบื้องหน้า อ้าวชานมิได้สนใจความต่างระหว่างทั้งสองแม้แต่น้อย พลันลุกขึ้นยืนพรวดแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงกร้าว “เจ้าเข้าไปเล่นตุกติกในความทรงจำของข้ากระนั้นหรือ ข้าตกลงลืมเรื่องใดไปกันแน่!”
เสียงสอบถามคราแล้วคราเล่านั้น กลับคล้ายเสียงอ้อนวอนเสียมากกว่า