กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 653 ฟ้าดินลมบริสุทธิ์
ร่างของโอวหยางเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และร่างกายก็กลายเป็นโปร่งใสอีกครั้ง
ร่างยักษ์นั้นแผ่ปกคลุมอยู่เหนือสายธารกาลเวลาเบื้องล่างจนแทบจะมิดทั้งหมด
เมื่อมองไปในสายธารกาลเวลาอันกว้างใหญ่ไพศาล ก็ไม่อาจมองเห็นสิ่งมีชีวิตใด ๆ แยกออกมาได้เลย ในสายธารกาลเวลานี้ สิ่งมีชีวิตทั้งปวงล้วนดูเล็กจ้อยอย่างยิ่ง
ทันใดนั้น สายตาของโอวหยางก็หยุดชะงัก เขาเห็นไป๋เฟยอวี่ในสายธารกาลเวลา ร่างอันโดดเดี่ยวร้างไร้ หมอบราบกับพื้นด้วยความเศร้าโศกสาหัส
โอวหยางกล่าวขอโทษแผ่ว ๆ ในใจ “รออีกหน่อยเถิด เสี่ยวไป๋ อีกเดี๋ยวก็จะดีเอง!”
เขายังมีอีกหนึ่งเรื่องที่ยังไม่ได้ทำ คนที่รู้แล้วว่าตนต้องไปทำสิ่งใดจึงต้องอดทนอีกครู่หนึ่ง