กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 สวนสนุก
โอวหยางฮัมเพลงเด็กเบา ๆ เพลงหนึ่ง เป็นเพลงที่เขามักร้องกล่อมน้อง ๆ ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าให้นอนหลับ
“ดีจริง ๆ!” โอวหยางมองแสงไฟนับหมื่นหลังคาเรือนที่อยู่ไกลออกไป ยืนอยู่ในความมืด จิตใจผ่อนคลายอย่างยิ่ง เพียงแต่รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง จะเสียดายอะไร มีเพียงโอวหยางเท่านั้นที่รู้
มองเมืองที่อยู่ไกลออกไปอย่างเงียบ ๆ โอวหยางสูดลมหายใจลึก ทันใดนั้นใบหน้าก็เปื้อนรอยยิ้ม โอวหยางผู้ยิ้มหัวเราะเล่นหัวคนเมื่อครั้งก่อนกลับมาอีกครั้ง!
โอวหยางหายวับไปจากที่เดิม ทันทีที่ปรากฏกายอีกครั้ง โอวหยางก็ยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในเมืองนี้
เสียงลมหวีดหวิวพัดจนโอวหยางต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย ริมฝีปากของโอวหยางขยับเบา ๆ เอ่ยราชโองการแผ่วเบาว่า “ลมหยุด!”