เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 180 เจ้าภูเขาเผิงไหล
พอได้ฟังคำพูดของซูเสี่ยวชี สีหน้าของโอวหยางที่เดิมยังกังวลอยู่ก็ผ่อนคลายลงในชั่วพริบตา ที่แท้ไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ของศิษย์น้องหญิงที่บ้านเขาดีไม่พอ แต่เป็นเพราะพรสวรรค์ดีเกินไปต่างหากเล่า!
โอวหยางในยามนี้ราวกับบิดาผู้ได้ยินผู้อื่นชื่นชมลูกสาวของตัวเอง ประดับรอยยิ้มปลื้มใจแบบพ่อแก่
ซูเสี่ยวชีเอียงศีรษะมองโอวหยางที่หัวเราะหึ ๆ อยู่ จนกระทั่งจ้องเสียจนโอวหยางขนลุกไปทั้งตัว นางจึงเอ่ยขึ้นอย่างเนิบ ๆ ว่า “เจ้ากับอาจารย์ของเจ้าช่างเหมือนกันนัก ทุกครั้งที่อาจารย์เจ้าเอ่ยถึงเจ้าก็ทำหน้าแบบนี้เหมือนกัน”
พอเอ่ยถึงหูอวิ๋น สีหน้าของโอวหยางก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ซูเสี่ยวชียังคงเอ่ยต่อ “ดูเหมือนพวกเจ้าจะคิดเผื่อคนรอบข้างไว้มากมาย แต่กลับลืมคิดถึงตัวเองไปเสียสนิท”
โอวหยางยิ้มร่าเอ่ยว่า “พูดเสียจนข้าเหมือนคนที่ไม่เห็นแก่ตัวอะไรขนาดนั้นเลย”