กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 ข้าน่ะคือศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้า
เรื่องเช่นนี้ หลิงเฟิงย่อมไม่กล้าตัดสินใจเอง ได้แต่ตอบว่าจะไปรายงานต่อประมุข
เมื่อหลิงเฟิงขี่นกกระเรียนขาววิ่งหนีไปไกลอย่างบ้าคลั่ง จนหายลับจากสุดขอบฟ้าไปแล้ว
โอวหยางจึงถอนหายใจ มองเหลิ่งชิงซงกับอีกสองคนที่กำลังจ้องเขม็งมาที่ตนเองไม่กะพริบตา
“ดู ๆ ๆ ดูอะไรกันนักหนา ข้าก็ไม่ได้มีดอกไม้ขึ้นที่หน้านี่!” โอวหยางเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด
“ศิษย์พี่ใหญ่ เจ้าจู่หยวนคนนั้นจะเป็นไปได้หรือไม่ว่าจะหนีไปเสียก่อนการประลองใหญ่ของสำนัก?” ไป๋เฟยอวี่เอ่ยถาม
โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก แม้แต่ตนเองในชาติก่อนที่เป็นเซียนกระบี่ก็ยังมิอาจมองเห็นได้ทั่วทั้งหมด
หากจู่หยวนกลัวจนหลบซ่อนตัวไปจริง การตามหามันก็ราวกับงมเข็มในมหาสมุทร