กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แว้~ แว้~ แว้!”
เสียงทารกร้องไห้ไม่หยุด ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกดุจคมมีดน้ำแข็งที่กรีดผิวอ่อนนุ่มแรกเกิด
ในดวงตาเล็กๆ ที่ค่อยๆ ลืมขึ้น มีจิตสำนึกอีกดวงกำลังอาศัยโอกาสนี้สำรวจรอบข้าง
กระท่อมมุงจากทรุดโทรม ผนังด่างพร้อย เตียงนอนสกปรกรกรุงรัง...
“ที่นี่คือภาพตอนผังเหยียนเพิ่งเกิดงั้นหรือ?”
หลี่ชิงซานลองควบคุมร่างกายอ่อนแอนี้ แต่ก็ทำไม่ได้ดังใจ
มีคนจับทารกห้อยหัวขึ้นมา ภาพตรงหน้าพลิกหมุนจนทิศทางสับสน
หลี่ชิงซานมองดูเงียบๆ ราวกับเริ่มเข้าใจบางอย่าง
ทั้งกลิ่นเหม็นและความหนาวเหน็บเสียดกระดูก ล้วนสัมผัสได้ราวกับเกิดขึ้นกับตัวเอง
แต่เขาเป็นเพียงผู้มองดูเท่านั้น