กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทวีปฉื่อหง กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต
ณ สุดขอบบูรพาทิศ ขุนเขาสูงหมื่นจั้งตั้งตระหง่าน เมฆหมอกล่องลอยเลือนราง
เชิงเขาควันไฟหุงข้าวลอยอ้อยอิ่ง รถราผู้คนสัญจรไปมา
นี่คือเมืองเล็กๆ ที่มีพื้นที่ไม่มากนัก ทว่ากลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจากทุกสารทิศ
ชายฉกรรจ์ถือดาบ นักพรตกระบี่ชุดขาว พ่อค้ามั่งคั่งในชุดแพรพรรณ ขอทานเท้าเปล่า...
หลังหยุดพักเพียงชั่วครู่ ทุกคนต่างมารวมตัวกันนอกเมือง ส่งเหล่าเยาวชนกลุ่มหนึ่งเดินเข้าสู่หุบเขาลึก
กลางอากาศมีเงาร่างสองสายพุ่งผ่านไป
“ศิษย์พี่ เรามาทันวันเปิดประตูสำนักพอดีเลย”
ฝูอวี่ก้มมองลงไป กวาดสายตามองเหล่าเยาวชนแล้วทอดถอนใจว่า
“ไม่รู้ว่าในหมู่พวกเขา จะมีสักกี่คนที่ก้าวเข้าสู่ประตูสำนักได้?”