เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ชื่อเสียงเสื่อมเสียหรือ? นี่มันควรเป็นชื่อเสียงเกริกไกรมากกว่ากระมัง!”
หลี่ชิงซานพึมพำกับตัวเอง ไม่อยากเชื่อสายตาเท่าใดนัก
คำพูดจากปากเย่ยวี่คงช่างขัดแย้งกับความรับรู้ที่เขามีมาโดยตลอดอย่างสิ้นเชิง
ในตำราเรียน แม้เผ่ามนุษย์จะเหยียบย่างสู่ห้วงดาว ทว่าก็เป็นเพียงการปักหลักอยู่อย่างสงบในมุมหนึ่ง ซ้ำยังต้องคอยระวังการรุกรานของต่างเผ่าพันธุ์และการลอบสอดแนมจากเทพชั่วร้ายอยู่ตลอดเวลา
ไฉนชั่วพริบตาเดียว ฝ่ายรุกฝ่ายรับกลับสลับตำแหน่งกัน แถมยังถูกสวมฉายา “มารสวรรค์” เสียอย่างนั้น
“อย่าคิดมากไปเลย” เย่ยวี่คงส่ายหน้าเบาๆ กล่าวอย่างราบเรียบว่า
“จักรวาลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ต่างเผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วนย่อมมีความแข็งแกร่งและความอ่อนแอแตกต่างกันไป ในบรรดานั้นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งก็มิได้ด้อยไปกว่าเผ่ามนุษย์สักเท่าใด”
“มิได้ด้อยไปกว่าเผ่ามนุษย์สักเท่าใดหรือ?” สายตาของหลี่ชิงซานยิ่งทวีความแปลกประหลาด
วิธีเปรียบเทียบเช่นนี้ ดูเหมือนจะเป็นการยืนยันถึงความแข็งแกร่งของเผ่ามนุษย์อีกครั้งหนึ่ง