กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าตรู่ของวันถัดมา เวลา 8:50 น.
หลี่ชิงซานเดินเข้าห้องเรียนก่อนเวลา 10 นาที
“มาแล้วหรือ?”
เสียงราบเรียบดังขึ้น เด็กหนุ่มผมเงินกำลังหมุนลูกเหล็กในมือขณะยืนอยู่บนแท่นบรรยาย
หลี่ชิงซานยิ้มอย่างรู้สึกผิด
“ท่านคณบดี ผมมาสายครับ”
“เด็กน้อย เจ้าก็รู้จักกาลเทศะดีนี่”
เย่ยวี่คงยิ้มบางส่ายหน้า เก็บลูกเหล็กแล้วชี้มือไปทางหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ
“หาที่นั่งเถอะ! ความก้าวหน้าของคุณล้ำหน้าเกินไป วันนี้ฉันจะสอนเสริมให้คุณหนึ่งบท”
ในห้องเรียนขนาดใหญ่มีเพียงพวกเขาสองคน หลี่ชิงซานจึงเดินไปนั่งตรงกลางแถวหน้าสุด