เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มุมตะวันออกเฉียงใต้ของสนาม
ทีมเมืองอู่หยวนยืนล้อมหยวนหงเหยียนเป็นวง
เมื่อเทียบกับบริเวณรอบข้างที่อึกทึกครึกโครม ตรงนี้กลับเงียบสงบ
ทว่าสีหน้าของนักศึกษาแต่ละคนกลับแปรเปลี่ยนไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าในใจไม่ได้สงบตามไปด้วย
ในที่สุด นักศึกษาหญิงแก้มอวบคนหนึ่งก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้
“อาจารย์ แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย! หวังเจี๋ยจากโรงเรียนมัธยมอู่อี้ที่หนึ่งอยู่หลอมกายาขั้นที่สาม ทั้งวิชาตัวเบาและทักษะยุทธ์ก็ถึงขั้นเชี่ยวชาญแล้ว ในชั้นปีหนึ่งจะมีใครไปสู้เขาได้?”
“ไม่ยุติธรรม?” หยวนหงเหยียนเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แล้วกล่าวอย่างสงบว่า
“พลังอำนาจของเธอ หลินเมิ่งเสี่ยว เป็นสิ่งที่เธอฝึกฝนมาด้วยตัวเอง ระดับหลอมกายา วิชาตัวเบา และทักษะยุทธ์ของหวังเจี๋ยก็เป็นสิ่งที่เขาฝึกฝนมาด้วยตัวเองเหมือนกัน แล้วไม่ยุติธรรมตรงไหน?”
“อีกอย่าง มรรคยุทธ์วัดกันที่พลังอำนาจ ไม่ใช่ความยุติธรรม!”