กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เอี๊ยด!
เสียงเบรกแหลมเสียดหูดังขึ้น ล้อหยุดหมุน รถเมล์จอดลงหน้าประตูโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง
หลี่ชิงซานเพิ่งกระโดดลงจากรถ ก็เห็นร่างกำยำยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน
“อาจารย์ว่าน มาแต่เช้าเลยหรือครับ?”
“เช้าอะไรล่ะ? ผมยังไม่ได้นอนเลยต่างหาก!”
ว่านเค่อซานกอดอก พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า
“เมื่อคืนไอ้หนุ่มอย่างนายหนีเร็วจริงๆ ผมรีบตามไปแทบตาย สุดท้ายกลับไม่เห็นแม้แต่เงา”
เมื่อคืนหลี่ชิงซานเห็นว่านเค่อซานอยู่หรอก แถมยังนั่งมองจากโซฟาบนรถเหินลอยฟ้าเสียด้วย...
แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าว่านเค่อซานอารมณ์ไม่ค่อยดี ในฐานะที่ปรึกษาสำนักงานตรวจการ เมื่อคืนเขาคงทำงานล่วงเวลาตลอดทั้งคืน
หลี่ชิงซานไม่กล้ายั่วโมโหเขาอีก จึงได้แต่ตอบบ่ายเบี่ยงไปว่า