กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันรุ่งขึ้น
ภายในโรงฝึกยุทธ์เต็มไปด้วยความคึกคัก
จ้าวหงโจวเปลี่ยนชุดฝึกยุทธ์เสร็จและเพิ่งเดินออกมาจากห้องพัก
เมื่อเห็นแผ่นหลังของคนที่อยู่ข้างหน้า ดวงตาก็เป็นประกาย เขาจึงก้าวเท้าใหญ่เข้าไปตบไหล่อีกฝ่าย
ทว่าฝ่ามือยังไม่ทันสัมผัส ร่างของคนตรงหน้าก็หมุนตัวกลับอย่างฉับพลัน พร้อมกับเบี่ยงกายและจ้องมองด้วยสายตาคมกริบดุจสายฟ้า ก่อนจะยกมือขวาขึ้นเป็นสันมือฟันลงมา
ฟู่ว!
สันมือหยุดลงห่างจากลำคอเพียงหนึ่งชุ่น พร้อมกับกระแสลมแรงที่พัดผ่านไป
มือซ้ายที่จ้าวหงโจวยื่นออกไปค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแข็งค้าง
“ชิง...ชิงซาน นายเองเหรอ!”
“ปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติน่ะ ขอโทษที!”