ตอนที่ 243 หวนพบอีกครา

ตอนที่ 243 หวนพบอีกครา

ยามนี้ลมที่หาดน้ำเย็นเฉียบ พัดพากลิ่นอายหญ้าสมุนไพรและฝุ่นดินจาง ๆ จากเมืองเหนือปะทะใบหน้า

ซูจิ่วเหนียงยืนอยู่ที่หัวเรือ มองเมืองโดดเดี่ยวสุดขอบหายนะที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางในดวงตานางจางหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นลึกซึ้ง

ห้าวันพันลี้ ฝ่าลมและน้ำค้างตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงชิงอัน

แผ่นไม้เรือแตะผืนน้ำตื้นเบา ๆ เกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดแผ่ว ๆ ทำลายความเงียบของผิวน้ำจนสิ้น

หานซิงกระโดดลงจากหัวเรือเป็นคนแรก ลงสู่หาดน้ำนุ่มชื้น แล้วยืนหยัดมั่นคง

เขาเงยตามองกวาดหญ้ารกและป่าทึบรอบด้านอย่างรวดเร็ว ยืนยันว่าไม่มีสายลับเฝ้าระวังเคลื่อนไหวผิดปกติ ไม่มีร่องรอยผู้อื่น แล้วเอี้ยวตัวเล็กน้อย ยื่นมือประคองเรือให้มั่น เอ่ยเสียงต่ำว่า “คุณหนู ฝั่งนี้ปลอดภัย ขึ้นฝั่งได้”