กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 163 กล่าวลา
หลี่เฉิงจิ่นมองคิ้วและตาที่หลุบต่ำของนาง ความขื่นขมที่พลุ่งพล่านในใจยิ่งทวีความเข้มข้น
ทว่าความรู้สึกนึกคิดนับพันหมื่นสุดท้ายล้วนถูกเขากดข่มเอาไว้ เพียงผ่อนน้ำเสียงเอ่ยอย่างอ่อนโยน “เจ้าก็ต้องดูแลรักษากายให้ดี ทุกสิ่งให้ถือร่างกายเป็นสำคัญ อย่าได้ตรากตรำเกินไปนัก”
ซูจิ่วเหนียงเบือนหน้าไป ขานรับเสียงแผ่วเบาราวเสียงยุง “ข้ารู้แล้ว ขอบคุณซื่อจื่อที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ”
เพลานี้อวี้หลานยกน้ำชาร้อนกับขนมประณีตเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา วางสิ่งของลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย หลังค้อมกายคารวะก็ล่าถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ คืนความเงียบสงบในห้องพักให้แก่คนทั้งสองอีกครา
กลิ่นหอมอุ่นของน้ำชาค่อย ๆ กำจายออกไป เคล้าคลอกับประกายแสงอันนุ่มนวลของโคมกล้วยไม้ ช่วยเจือจางบรรยากาศที่หยุดชะงักหนักอึ้งเมื่อครู่ลงไปบ้าง