ตอนที่ 113 ใช้ร่างกายตนเป็นยา

ตอนที่ 113 ใช้ร่างกายตนเป็นยา

ยามนี้หลี่เฉิงจิ่นบนเตียงนอน เส้นผมตรงขมับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นนานแล้ว ลมหายใจยิ่งทวีความหนักหน่วง คิ้วขมวดแน่นยิ่งขึ้น คล้ายกำลังทนรับความเจ็บปวดทรมานสุดขีด

เขาละเมอเพ้อพร่ำอย่างไร้จิตสำนึก เสียงแผ่วเบาแต่แฝงไว้ด้วยความทุกข์ทรมานที่ยากจะปิดบัง

สภาพที่ซวนเซอ่อนแอถึงเพียงนั้น เป็นสิ่งที่ซูจิ่วเหนียงไม่เคยพบเห็นมาก่อน

เหยียนเฟิงกับหานซิงยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ก้มศีรษะลงต่ำ มีเพียงเสียงลมหายใจกระชั้นถี่ที่ดังก้องชัดเจนยิ่งนักในห้องอันเงียบสงัด

พวกเขารู้ดีว่า คำขอนี้เหลวไหลเกินไป บังคับฝืนใจผู้อื่นจนเกินไป

ทว่ายามนี้พวกตนไร้หนทางเลือก ชีวิตของหลี่เฉิงจิ่น สำหรับพวกเขาแล้วสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด