ตอนที่ 112 แขกยามดึก

ตอนที่ 112 แขกยามดึก

หลังจากความกระอักกระอ่วนใจผ่านพ้นไปครู่หนึ่ง โทสะในใจของเถ้าแก่หลิ่วก็เข้าบดบังความนอบน้อมประจบประแจงในชั่วพริบตา เขาลุกพรวดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ปัดถ้วยชาบนโต๊ะร่วงลงสู่พื้นเสียงดังเพล้ง เศษกระเบื้องแตกกระจายก้องสะท้อนอยู่ในห้องรับแขก

“ซูจิ่วเหนียง! เจ้าอย่าได้หน้าแล้วไม่เอาหน้า!” น้ำเสียงของเขาแหลมสูง ใบหน้าเต็มไปด้วยปราณอำมหิต หมดสิ้นซึ่งความเคารพยำเกรงเมื่อครู่นี้ไปจนสิ้น “เจ้าคิดว่ามีกรมทอผ้าหลวงคอยหนุนหลังแล้วจะยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าหรือ

ศาลาผ้าแพรวิจิตรของข้าหยั่งรากในจวนเจียงหนิงมานานหลายปี ยังต้องกลัวว่าจะหาผืนผ้าชั้นดีไม่พบอีกรึ วันนี้ข้ามาเยือนถึงเรือนก็นับว่าให้หน้าตาเจ้าแล้ว ในเมื่อเจ้าไม่รับน้ำใจ เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน!”

สีหน้าของซูจิ่วเหนียงมิได้แปรเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เพียงแต่มองเขาอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความยินยอมถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว