0495

ตอนที่ 495 เสี่ยวอวี๋ ข้าเอง

ลู่สวินมองเงาสะท้อนของตัวเองในลูกปัด เพ่งดูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพอมีสายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ลูกปัดเม็ดนี้ก็แหลกสลายกลายเป็นผงธุลี ลอยหายไปตามลม

ราวกับว่าหน้าที่ของมันคือการช่วยชีวิตลุงกุ้ย ในเมื่อตอนนี้ช่วยลุงกุ้ยไว้ได้แล้ว มันจึงไม่จำเป็นต้องมีอยู่อีกต่อไป

นับตั้งแต่ได้ลูกปัดสีเขียวเม็ดนี้มาจากวัดสุ่ยเฉี่ยน มันก็ช่วยลู่สวินไว้ไม่น้อย

ของวิเศษล้ำค่าระดับนี้สลายหายไปต่อหน้าต่อตา แต่ลู่สวินกลับไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน เขากลับรู้สึกโล่งใจและโชคดีเสียด้วยซ้ำ

ในสายตาเขา ลุงกุ้ยที่เหมือนพ่อบ้านชรา คอยปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าให้เขาอยู่บ่อยๆ ย่อมสำคัญกว่าลูกปัดสีเขียวเม็ดนี้มากนัก