เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 438 ตัวตนสูงสุด ระดับสีส้ม
ลู่สวินคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าใต้หมวกสักหลาดของมหาปุโรหิตจะซ่อนทรงผมแบบนี้เอาไว้
‘หัวล้านตรงกลางแบบนี้ดูเก๋ดีเหมือนกันนะ’ ลู่สวินคิดในใจ
หมวกสักหลาดใบใหญ่ที่ปลิวออกไปถูกเศษเสี้ยวปราณกระบี่ฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ ในพริบตา แล้วสลายหายไปในแสงกระบี่
ร่างแยกแขนขาดตัวนี้มีละอองแสงสีน้ำเงินอมดำพวยพุ่งออกมาจากรูโหว่ขนาดใหญ่ตรงหน้าอก ร่างทั้งร่างแฟบลงในชั่วพริบตา
——เขา “รั่ว” แล้ว
ละอองแสงสีน้ำเงินอมดำลอยฟุ้งไปทั่ว ลำตัวของร่างแยกยุบตัวลงไปแถบใหญ่ จนแผ่นหลังโก่งงอ ดูพิกลพิการไปหมด
แต่เดิมถ้ามองข้ามดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นไป รูปลักษณ์ของมหาปุโรหิตก็ดูเหมือนเด็กชายน้อยหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนเด็กพิการร่างบิดเบี้ยว
เหมาหนานเป่ยถือดาบปีศาจผู่ซ่าหมาน สังเกตการณ์อยู่บนนกกระเรียนกระดาษมานานแล้ว