0406

ตอนที่ 406 สู้เขาไม่ได้

‘ลมใต้รู้ใจฉัน พัดพาฝันสู่ซีโจว’ ในใจลู่สวินนึกถึงบทกวีท่อนนี้ขึ้นมา

บทกวีนี้มาจากยุคราชวงศ์เหนือใต้ น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้แต่ง

‘ตอนนี้บทกวีนี้ก็เข้ากับบรรยากาศดีเหมือนกัน’ เขามองลู่อวี๋ตรงหน้า พลางคิดในใจและยิ้มบางๆ

เสี่ยวหลงเปายังคงเป็นคนคุ้นคนง่ายเหมือนเคย ตอนกินข้าวปากแทบไม่หยุดพูดเลย

ปากเล็กๆ ของนางจ้อไม่หยุด กลายเป็นการช่วยชงให้ลู่สวินไปได้เยอะมาก

ในเมื่อเขาตัดสินใจว่าจะค่อยเป็นค่อยไป เข้าหาลู่อวี๋ด้วยวิธีและฐานะอื่นไปก่อน การมีคนอย่างเสี่ยวหลงเปาอยู่ด้วยจึงช่วยประหยัดแรงไปได้ไม่น้อย

กับข้าวหมดเกลี้ยงในเวลาไม่นาน ลู่สวินกินไม่เยอะ ส่วนใหญ่เป็นสองสาวที่กิน