เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 393 ต้องใช้เวทมนตร์สู้กับเวทมนตร์
เสียงดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง แว่วไปทั่วทั้งบริเวณ
หลังจากปราณกระบี่กวาดล้างงูเพลิงบนท้องฟ้าจนสิ้น ลำแสงสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านเวหา มุ่งหน้าไปยังนักบวชลำดับสองที่อยู่ไกลออกไปทันที
ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำถือฝักกระบี่กระโดดลงมาจากเรือลำน้อย ร่อนลงมาอยู่ตรงหน้าศิลาอาณาเขตที่มีเปลวไฟลุกท่วมทั้งตัว
“ลู่... ลู่สวิน!” ตีตาพูดขึ้น
แม้น้ำเสียงของมันจะเต็มไปด้วยความดีใจ แต่เสียงกลับสั่นเทาอยู่บ้าง
ดูท่าแล้ว เปลวไฟบนร่างในตอนนี้แม้จะทำลายรากฐานของมันไม่ได้ แต่คงเจ็บน่าดู
ไม่บาดเจ็บสาหัส ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่เจ็บ
ลู่สวินก้มมองฝักกระบี่ในมือ พลางถามว่า “ดูดไฟพวกนี้เข้าไปได้ไหม”
ฝักกระบี่ไม่ได้ดูดเปลวไฟเข้าไปในตัว แต่กลับปล่อยเพลิงเทพออกมาสายหนึ่ง