เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 359 โปรดเรียกใช้ข้าตามสบายเลยเถอะ
ลู่สวินฟังคำพูดของเสิ่นเหยียนแล้ว ในหัวก็ผุดเครื่องหมายคำถามขึ้นมาเป็นพรวน
บังเอิญจริงเหรอ
เขาเตรียมจะลงเขาไปหาเรื่องพวกเผ่าพันธุ์ต่างแดนที่ป่าไร้หนาว ไม่นึกเลยว่าโบราณสถานแห่งนี้จะอยู่ที่ป่าไร้หนาวด้วยเหมือนกัน
'ถ้าบอกว่าเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญจริง ๆ ก็คงดีสิ' ลู่สวินคิดในใจ
เขาซักไซ้ต่ออีกสองสามประโยค จนพอรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของโบราณสถานแห่งนี้ในป่าไร้หนาว
ในตอนนี้ เขามีคำตอบอยู่ในใจแล้ว
มันจะไปมีเรื่องบังเอิญบ้าบออะไรกัน!
ลู่สวินไม่ได้พูดอะไรมาก พยักหน้าแล้วบอกว่า “เอาละ ข้าจะคัดเลือกศิษย์สำนักมารสักสองสามคน แล้วร่วมเดินทางไปสำรวจโบราณสถานด้วยกัน”
“ดีเลยขอรับ มีท่านอาจารย์อานำทีม ย่อมดีที่สุดอยู่แล้ว” ใบหน้าอัปลักษณ์ของเสิ่นเหยียนเผยรอยยิ้มอันน่าเกลียด